Woensdag 6 mei

Voormiddag

Ontwaken was nog heel pijnlijk, op eigen initiatief drukte Aster op de pijnpomp (dit doet ze echt niet snel).

Tot nu toe lag ze als een gestrekt stokstaartje roerloos in bed. Haar bed kon maar tot een hoek van misschien 60 graden getild worden en zelf slaagde ze er niet in rechtop te gaan zitten.

Praten ging al fluisterend of met een heel dun stemmetje. Haar buikspieren doen teveel pijn.

Het buikspierweefsel is niet doorgesneden, maar ze hebben wel een verticale snee gemaakt in de fascia (het bindweefsel) tussen de twee buikspierhelften.

Dit is toegenaaid en zal weer moeten dichtgroeien.

Wat later op de ochtend volgde een poging tot rechtstaan. De verpleegster en mama hielpen hierbij.

Aster deed zo hard haar best, het koud zweet parelde op haar voorhoofd en ze trok bleek weg.

Uiteindelijk lukte het om op de rand van het bed te zitten (wij namen een stukje spierwerk van haar over).

Toen we haar rechthielpen, begon ze wat te zwalpen.

“Het was alsof ik jullie stemmen onder water hoorde en ik verstond niet wat jullie zeiden. Ik zag zwarte vlekken en had heel veel pijn,” zei ze achteraf.

Haar ogen draaiden weg waarop de verpleegster haar snel weer in bed legde.

Bijna flauwgevallen!

Normaal ging hierop een wasmoment volgen, maar Aster was zo uitgeput (ze was lijkbleek en lag snel en oppervlakkig adem te halen) dat ze even moest bekomen en al snel in slaap viel.

Niet veel later kwam de pediater langs.

Zij merkte op dat Aster er maar pips uitzag en ging polsen bij de urologen.

Het verdict van de urologe was dat de hemature (door bloed verkleurde) sondezak nog (net) aanvaardbaar was, maar de kleur mocht niet donkerder worden.

Asters buik voelde soepel aan dus er was voorlopig geen reden tot bezorgdheid.

Het was een serieuze operatie, herstel zal tijd vragen en kan heel pijnlijk zijn. Pijnbestrijding blijft voorlopig ongewijzigd.

Om te helpen met bewegen wordt een kinesist aangesproken die waarschijnlijk morgen zal langskomen.

Vocht drinken mocht nog wat meer opgebouwd worden (ze krijgt wel voldoende vocht via infuus).

De urologe nam tijd voor mijn vragen en legde heel mooi visueel uit hoe de procedure in zijn werk was gegaan.

Namiddag

Een voor ons nieuwe ziekenhuisjuf kwam langs, maar schrok een beetje van hoe Aster erbij lag.

Verpleegster en ik vonden het toch niet slecht als er een beetje voorzichtige afleiding kwam en daar was ze het mee eens.

Aster kreeg een makkelijke woordzoeker.

Prof (uroloog) sprong binnen en vond het oké zoals het nu ging, maar we gaan het herstel in hele kleine stukjes rustig moeten opbouwen.

Daarna passeerde de anesthesist.

Aster had vandaag zelf maar één keer op de pijnpomp gedrukt voor een bolus dus wou hij proberen om de continue dosis morfine te stoppen. Zij krijgt nu  de volledige controle over de pijnpomp.

Niet veel later was er al een druk op de knop nodig.

In de vroege middag leek het wat beter te gaan.

Aster gebruikte voor het eerst haar spreek- in plaats van fluisterstem en kreeg drie bezoekjes.

Naarmate de middag vorderde kwamen pijn en duizelingen frequenter opzetten.

De bezoeken vroegen veel van haar en toen de laatste personen weg waren, crashte ze.

De pijnpomp werd maximaal benut, een icepack hielp tegen de bijwerkingen van de morfine.

Er werd andere pijnstilling bijgegeven en uiteindelijk viel ze in een onrustige slaap.

Intussen is ze op en af wakker, maar heeft bijkomend hoofdpijn en kan enkel meer fluisteren.

Een nieuwe poging tot zelfstandig rechtzitten was niet meer van de orde.

Wel heeft ze haar vochtinname verhoogd en wel 620 ml bijkomende vloeistof gedronken!

Vanmiddag mocht kleine zus naar deLIEving (de omgekeerde wereld).

Ze knutselden, bezochten de werf van het ziekenhuis (maakte veel indruk!), speelden muzikaal pak en keerden huiswaarts met een werfdiploma, kleurprenten, lekkers (dat aan zus werd gedoneerd), een versierde helm, een knuffel en duizend-en-één verhalen!