Donderdag 7 mei

Na een wat rusteloze nacht gaat het deze ochtend beter.

Zo goed zelfs dat Aster tegen de anesthesist zei dat ze bijna geen pijn had en die prompt de pijnpomp afkoppelde.

Achteraf bleek dat ze bedoelde dat ze op dat moment maar weinig pijn had als ze zich niet verroerde.

Ik vroeg haar om te proberen recht te komen, maar dat was toch echt nog een (pijnlijke) uitdaging.

Het voordeel van de morfine die wegvalt, is dat ze iets minder duizelig is, wat helderder kan denken en niet zo oververhit geraakt.

Dat zal wellicht helpen met mobiliteit.

Wat later is het effectief gelukt om recht te gaan zitten!

Nog wat later hebben de verpleegster en ik geholpen met Aster recht te laten staan en kon ze een paar pasjes zetten naar de badkamer. Daar kon ze zich zittend wassen.

De urologen zijn ook weer gepasseerd.

Er zal stap voor stap (soms letterlijk) aan haar herstel gewerkt moeten worden.

Vooral thuis, want ze hopen dat ze morgen de geplande ontslagdatum haalt.

Al zal de urine dan minder rood moeten worden.

Het plan is nu om het vocht via infuus te minderen in de hoop dat Aster meer gaat drinken. Ze moet aan minimum 1 liter komen tegen vanavond.

Vandaag zou de kinesist langskomen om haar te helpen met de mobiliteit.

Meer beweging zou er moeten voor zorgen dat haar darmen wakker worden (nog geen stoelgang sinds de operatie).

Het nieuws van het thuisfront was iets minder.

Noor-Aline kreeg gisteren lichte koorts en kon vandaag niet vertrekken op zeeklassen.

Intussen lijkt ze weer aan de beterhand te zijn dus nog niet alle hoop is gaan varen.

Daarnet hopte een cliniclown binnen in de kamer en slaagde erin wat glimlachjes te ontfutselen bij Aster.

Ze bekokstoofden een plan hoe Aster stiekem mama’s “Kronieken van Amoras” kon lezen. De volwassen versie van Suske en Wiske waar ik haar nog net te jong voor vind.

Heel leuk om te zien hoe de cliniclowns zich aanpassen naar de leeftijd van de kids en er telkens weer in slagen de kamer iets positiever achter te laten dan bij aankomst.