En toen ging het snel

Deze update liet wat op zich wachten.

De overgang van ziekenhuis naar huis vraagt wat aanpassing.

Tussen donderdagavond en vrijdagochtend kwam de ene na de andere mijlpaal.

Asters hoofd was in de late middag helder genoeg om een kort spelletje “Wie is het?” te spelen, waarbij we ontdekten dat Filip veel weg had van een bepaald gezinslid.

Laat in de avond begonnen Asters darmen eindelijk weer te werken, vrijdagochtend werd ze iets mobieler (kon gaan zitten, voorzichtig in en uit bed en een klein stukje wandelen in de gang).

De sonde kleurde eindelijk wat klaarder.

Het infuus werd afgekoppeld.

Dan toch naar huis op de voorziene ontslagdatum! Al mochten we nog heel lang wachten tot we officieel uitgetekend werden en het infuus verwijderd werd.

Van het thuisfront kwam eveneens goed nieuws; Noor-Aline mocht na 24 uur koortsvrij te zijn vrijdagochtend aansluiten voor de rest van het zeeweekend.

Ze amuseerde zich rot!

Het herstel van Aster belooft nog pittig te worden.

Ze blijft hierna nog minstens een week thuis en mag zes weken niet heffen, sporten, springen …

We hebben een rolstoel gehuurd zodat we de komende dagen niet helemaal aan huis gekluisterd zijn. Ze kan nog niet ver wandelen, heeft nog een beetje last van duizeligheid en veel pijn.

Alles gaat wat op en af. Gisteren was een slechte dag, maar vandaag konden we op vier wielen de buitenwereld verkennen.

Op het einde van de rolstoelrit viel dochterlief bijna in slaap. Zelfs dat is nog erg vermoeiend.

Momenteel krijgt ze nog een mix van medicatie waar een addict jaloers op zou zijn, wellicht speelt dat wat mee.

Over een drietal weken volgt een nacontrole, fingers crossed!

Na zes weken zou de nieuwe stent die tijdens de operatie geplaatst is, eruit mogen.

Wie goed rekent, beseft dat Aster enkel de laatste week van het schooljaar terug alle activiteiten zal mee kunnen volgen.

Laat ons hopen dat alles vlot verloopt zodat ze haar laatste jaar op de basisschool in schoonheid kan eindigen.