Deze update liet wat op zich wachten. De overgang van ziekenhuis naar huis vraagt wat aanpassing. Tussen donderdagavond en vrijdagochtend kwam de ene na de andere mijlpaal. Asters hoofd was in de late middag helder genoeg om een kort spelletje “Wie is het?” te spelen, waarbij we ontdekten dat Filip veel weg had van een bepaald gezinslid. Laat in de avond begonnen Asters darmen eindelijk weer te werken, vrijdagochtend werd ze iets mobieler (kon gaan zitten, voorzichtig in en u

Na een wat rusteloze nacht gaat het deze ochtend beter. Zo goed zelfs dat Aster tegen de anesthesist zei dat ze bijna geen pijn had en die prompt de pijnpomp afkoppelde. Achteraf bleek dat ze bedoelde dat ze op dat moment maar weinig pijn had als ze zich niet verroerde. Ik vroeg haar om te proberen recht te komen, maar dat was toch echt nog een (pijnlijke) uitdaging. Het voordeel van de morfine die wegvalt, is dat ze iets minder duizelig is, wat helderder kan denken en niet z

Voormiddag Ontwaken was nog heel pijnlijk, op eigen initiatief drukte Aster op de pijnpomp (dit doet ze echt niet snel). Tot nu toe lag ze als een gestrekt stokstaartje roerloos in bed. Haar bed kon maar tot een hoek van misschien 60 graden getild worden en zelf slaagde ze er niet in rechtop te gaan zitten. Praten ging al fluisterend of met een heel dun stemmetje. Haar buikspieren doen teveel pijn. Het buikspierweefsel is niet doorgesneden, maar ze hebben wel een verticale sn

Vannacht veel beweging aan Asters bed; regelmatige controles van temperatuur, bloeddruk en andere parameters. Opvolgen pijnstilling, medicatie en infusen. De ochtend werd goed gevuld: drie urologen, een pediater, een dokter, ziekenhuisjuf, pedagogisch medewerkster en verpleging kwamen langs. Sinds vanmorgen heeft Aster veel last van duizelingen. Een keer of drie leek het of ze ging flauwgevallen. Gelukkig zit ze nog in bed. Enfin “gelukkig” … ze kan haar bed niet uit omdat ze