Rare Kidney Capriolen (Deel 2)

Vrijdag

In alle vroegte vertrokken we richting Gent.

Twee uur na de aanmeldingsprocedure.

Relatief goed Bedenkelijk gemutst zaten we te wachten tot Aster naar binnen werd geroepen.

Op het operatiekwartier scoorde ik gelach (bij anesthesie) en rolleyes (de dochter, helaas nog niet door de narcose) met een mottig moeder mopje.

“Denk aan iets moois” zei de dokter toen ze liefdevol het slaapmasker opzette. “Ja, zoals uw moeder,” repliceerde ik met een dikke knipoog.

Na een uur mijn kas opfretten (en een cafetaria-sandwich) mocht ik mijn dochter opwachten in de slaapzaal.

De volgende uren tikten snel weg. Ik kreeg genoeg

afleiding door de zorgen voor mijn dochter.

Uiteindelijk kwam de chirurg (mede-chirurg of assistent van de prof, vermoed ik) verslag uitbrengen.

Hij begon met de mededeling dat ze geen steen hadden aangetroffen (al kon dat niet honderd procent zeker uitgesloten worden).

En waar ik aanvankelijk opgelucht een “ah, da’s goed nieuws” eruit flapte, ontmoette ik al snel zijn bedenkelijke blik en begon het mij te dagen…

Bij het gesprek met de prof, daags voordien had ik de vraag gesteld; “Wat als het geen steen is?”

Hij antwoordde: “Dan is er iets anders dat de blokkade veroorzaakt en dat moet dan verder onderzocht worden”

“Aan wat kan het dan liggen?”

“We zouden de voormalige operatiesite bekijken om te checken op afwijkingen, maar de kans dat er iets misgelopen is met de Deflux is extreem klein. Het staat ergens wel beschreven in de literatuur als een mogelijkheid, maar ik heb het in heel mijn carrière nog nooit meegemaakt en ik zou in dat geval ook al jaren eerder problemen verwacht hebben” (ingreep vond een jaar of vijf geleden plaats).

Fast forward naar de chirurg zijn bedenkelijk gezicht vandaag. Je raadt het al!

Ze troffen bij Aster een (sterke) vernauwing aan van de ureter naar de nier toe. De obstructie leek echter van buitenaf te komen.

De deflux bleek “gemigreerd” te zijn om één of andere bizarre reden en duwde tegen haar urineleider wat zorgde voor een “slechte afloop” met hydronefrose en nierkolieken als gevolg.

De stent zal de komende tijd zorgen dat de nier beter kan aflopen in de blaas, maar dat is een tijdelijke situatie.

De ureter zal opnieuw moeten ingeplant worden en zoals ik het begreep, het vernauwde stuk (en de Deflux?) verwijderd.

Er zal dus nog een operatie volgen.

Binnen drie weken weten we meer over het verder verloop.

De kijkoperatie nu is wel goed verlopen, al heeft Aster, net als haar zus vorig jaar, ook blaaskrampen als reactie op de stent.

Ze bikkelt zich er zeer bewonderenswaardig (en een tikkeltje zorgwekkend) door met behulp van gepaste medicatie.