Bewogen week (Deel 1 Kidney Capriolen)

Enfin, niet zo beweeglijk eigenlijk.

Aster, onze spring-in-‘t-veld is nog nooit zo “stil” geweest de afgelopen dagen.

Aanvankelijk leek ze ziek te worden.

Wat misselijk, hoofdpijn, weinig eetlust, maar naarmate de middag vorderde trok ze “scheef”. Lichaam voorovergebogen, heup omhoog getrokken.

De andere symptomen vervaagden, maar pijn ter hoogte van haar linkernier en over haar buik uitstralend naar haar lies werd steeds prominenter.

Thuistest (dipstick) was negatief.

Wat volgde was een nacht  van elke twee uur temperatuur meten (geen koorts!) en op het punt staan naar het ziekenhuis te vertrekken.

Maandagochtend

De pijn was van een 9/10 naar een 6/10 gedaald (later die dag weer 7,5), maar gezien haar voorgeschiedenis (herhaaldelijke nierinfecties en Deflux-ingreep) wilden we geen risico nemen.

Terwijl ik naar de kine ging, bracht mijn moeder Aster naar de huisdokter.

De kloptest was positief, maar de arts dacht desondanks aan een verrekte spier. Immers; geen koorts, negatieve diptest (door dokter uitgevoerd),  heldere urine.

We kregen desondanks een doorverwijzing voor een echo om op zeker te spelen.

‘s Middags konden we terecht in een privépraktijk.

Op de echo bleek dat ze een “belangrijke ectasie van het pyelocalieel stelsel” had.

Radioloog dacht dat het aangeboren kon zijn, maar drong toch aan om er verder naar te laten kijken.

In de vooravond teruggebeld naar de huisarts en resultaten besproken. Hij bleef de piste van de spier aanhouden en was het eens met het “congenitaal” besluit.

Ik opperde of ik niet beter Gent contacteerde hierover, maar dat was niet nodig.

Tegen eind van de week zou het beter zijn.

Mij zat het niet lekker, maar intussen was de poli urologie in Gent al gesloten.

Die avond grasduinde ik door Asters dossier en vond bewijs dat haar linkernier enkel afwijkingen vertoond op momenten dat er iets mis was (nierontstekingen/reflux), in gezonde toestanden was hij “gaaf”.

Ook was bij het grootste deel van de nierontstekingen de linkernier de culprit. Dat was tevens de kant waar enkele jaren geleden de Deflux-ingreep plaatsvond.

Dinsdag

Ik belde urologie op.

Asters pijn schommelde tussen 8 en 9/10

Dienstdoend arts vertrouwde het ook niet en contacteerde de prof die haar jarenlang had opgevolgd.

Hij wou de echo herhalen in Gent.

De volgende dag konden we al terecht.

Woensdag

De staal die richting labo ging, was volledig onderzocht en toonde niks vreemds aan.

Nog steeds geen koorts, nog altijd veel pijn.

Nieuwe echo in Gent bevestigde beeld van hydronefrose.

Iets zorgde voor de obstructie van de urineleider waardoor de nier niet goed kon aflopen en uitzette.

De dokter vergeleek de nieuwe beelden met oudere van haar nier in gezonde staat en bevestigde dat het niet aangeboren was.

Prof gaf aan dat Aster ontzettend veel pijn moest hebben. Ze had nierkolieken!

Hij vermoedde een steentje en kon aansluitend een CT-scan regelen.

De volgende dag kregen we hiervan uitslag.

Donderdag

Op de CT-scan werd iets gezien ter hoogte van de

palpel (geconstrueerd klepje, refluxoperatie).

“Forse hydronefrose” werd bevestigd.

Dokter vroeg naar haar pijnschaal (8,5) en wou haar zo snel mogelijk binnen laten komen om de vermoedelijke steen te verwijderen, het oedeem te draineren en een stent te steken.

We kregen in de vooravond na wat heen- en weergebel te horen dat we de volgende ochtend om 5u45(!) in Gent werden verwacht.

Aster mocht de spits afbijten in het operatiekwartier.