1 april

Vandaag hadden we hét consult met de uroloog om de volgende stappen omtrent Aster te bespreken.

Neen, dat is geen grap!

Al konden we de kans op een aprilvis natuurlijk niet laten passeren!

In de wachtkamer bespraken we een idee waar Aster een ontwerp uit creëerde en er naarstig aan doorwerkte tot letterlijk enkele seconden voor we binnentraden in de prof zijn kabinet.

“Aster heeft iets voor jou,” begon ik.

Dochterlief kreeg natuurlijk even cold feet en wist niet goed hoe ze haar tekening moest overhandigen.

Daarop pareerde Tom prompt haar schetsbroek voor de prof zijn neus: “onze stempelkaart is bijna vol!”.

“Het is een aprilgrap,” voegde ik er nog snel aan toe.

“Oooh, maar dát is echt tof!” riep de prof geamuseerd uit en vervolgde met: “wat gebeurt er als ik nú die laatste stempel zet?”.

Aster wees hem op de kleine lettertjes (“Gratis urinestick”) en de dokter schaterde het uit.

Na wat complimentjes en de vraag of hij daar een foto van mocht nemen (hij mocht de tekening houden) was het even tijd om serieus te zijn.

Na een bevraging over de laatste weken, volgde een echo van blaas en nieren.

Rechterniertje zag er volledig normaal uit, zoals verwacht, en de linkernier zag er op dit moment ook goed uit. Grappig hoe de krul van de JJ-stent zo duidelijk in beeld kwam.

Aster heeft nu twee heel goede dagen en dat zal te wijten zijn aan de stent die momenteel goed afloopt.

Ze heeft de afgelopen weken wel heel wisselende ervaringen gehad met pijn en ongemak.

De week volgend op de ingreep kon ze niet naar school en hier en daar moest ze nog een snipperdagje nemen op momenten dat de pijn te erg werd.

Die pijn vindt zijn oorzaak bij de stent.

Er zijn eigenlijk drie soorten te onderscheiden:

1. Terugvloei wanneer Aster (zelfs al is het extreem kort) haar plas ophoudt.

   Dat leidt tot venijnig stekende pijn in de nier tot die weer afvloeit.

2. Blaaskramp: uitgelokt door de stent die af en toe de blaas irriteert.

3. Vermoedelijk soms een knikje in de stent door omstandigheden. Deze loopt dan tijdelijk niet goed af waardoor er terug wat build-up komt in de nier.

   Dat zal die slechte dagen verklaren.

   
   

De dokter vervolgde zijn uitleg.

Tijdens de operatie werd verkalking rond het ingebrachte gelbolletje (van de refluxoperatie in 2020) gezien en de omgeving errond.

De professor benadrukte nog eens hoe verschrikkelijk zeldzaam dat wel niet was, ontmoette mijn sceptische blik en ingehouden lach en repliceerde: “ja, oké ik weet wat je denkt. Ik ga niet zeggen wat ik denk, zeg jij het maar!”.

Enfin, algemeen gelach bevestigde wel dat bij ons ‘zeldzaam’ de norm is geworden.

Nu is de stent slechts een tijdelijke oplossing, deze kan namelijk ook gaan calcifiëren!

“Kunnen we jou niet gewoon even op onze nieuwe ontkalker aansluiten?”, grapte ik naar Aster.

“Uw mama heeft al veel verstandige dingen gezegd, maar die raad zou ik toch niet opvolgen,” zei de prof die vervolgens uitlegde waarom we kalk nodig hadden in ons lichaam om te leven.

Omdat de stent maar enkele weken kan blijven zitten, zou de operatie op korte termijn moeten plaatsvinden.

Hierbij wordt de Deflux verwijderd, het gecalcifieerde weefsel en het stukje vernauwde urether. Daarna wordt de urineleider gereïmplanteerd.

Aster zal vijf dagen in het kinderziekenhuis moeten blijven.

De prof ging ons voor naar het secretariaat waar we plaatsnamen in de wachtzaal terwijl hij een datum besprak.

Voor hij naar de volgende patiënt ging, kwam hij Aster nog even bedanken voor haar keicoole tekening waarbij ze een high five kreeg en hij op Asters gezicht een verlegen, maar trotse glimlach toverde.

Aprilgrap duidelijk geslaagd!

Eens in het secretariaat kregen we uitleg over de ingreep.

Over vier weken is het al zover!

De prof waaide nog even binnen en ik vroeg nog snel bijkomende uitleg over het wegnemen van het vernauwde stuk.

Hij stelde Aster gerust dat de urineleider lang genoeg is om dat te kunnen missen.

“En anders?” vroeg ze lichtjes bezorgd.

“Steken ze een stukske tuinslang om te overbruggen,” fluisterde ik Aster toe die moest giechelen.

De prof had in de mot dat ik weer aan het zeveren was en knikte “was dat weer een aprilgrap?”.

Mocht het nog niet opgevallen zijn, donkere humor is ons copingmechanisme. ;-)

Na dat secretariaat besloot ik er nog twee andere te bezoeken.

Immers, ik wachtte al twee weken op een verslag dat nodig was om twee kleine ingrepen voor Noor-Aline te kunnen combineren onder één verdoving (in juni, kwestie van elke maand wat te doen te hebben hé).

Normaal zou dat een dag weg- en weer gebel kosten, maar analoog ging dat precies iets sneller.

Toen dat min of meer in de sacoche was, konden we eindelijk Noor-Aline ophalen die al die tijd in deLIEving aan het spelen was.

Mevrouw had ons duidelijk niet gemist, het is daar ook veel te leuk natuurlijk!